Het horen van de stilte tussen de woorden
Wanneer we in de studio de hoofdtelefoon opzetten en de volumeschuiven openzetten, horen we alles. Elke beweging van de lippen, het kleinste slikgeluid en vooral: de ademhaling. In een professionele studio-omgeving is de microfoon zo gevoelig dat een ademteug klinkt als een windvlaag. Tijdens een opname is de eerste reflex van een beginnende stemacteur vaak om de adem zo lang mogelijk in te houden. Dat werkt averechts. De stem knijpt dicht, de zinnen worden korter en de natuurlijke melodie verdwijnt.
Waarom we ademhaling niet zomaar wegsnijden
In de montagekamer is het verleidelijk om met software elke ademteug rigoureus te wissen. De computer maakt de opname perfect schoon. Maar een stem zonder ademhaling klinkt onnatuurlijk. De luisteraar krijgt onbewust een verstikkend gevoel, omdat de spreker nooit lijkt te ademen. De ademhaling fungeert als de witruimte in een gedrukt boek: het geeft de lezer, of in dit geval de luisteraar, de tijd om de informatie te verwerken. We kiezen er daarom vaak voor om ademhalingen te behouden, maar ze in volume te verlagen. Zo blijft de menselijkheid bewaard zonder dat het stoort.
De regisseurstip voor een natuurlijke ademhaling
Als stemregisseur let ik scherp op de functie van de ademhaling. Een goede stemacteur gebruikt de adem als een startmotor voor de volgende zin. Hier is een beproefde techniek uit de praktijk: adem in door de mond, maar doe dit geruisloos door de kaak volledig te ontspannen. Wanneer de mond wijd genoeg openstaat, stroomt de lucht zonder weerstand en dus zonder geluid naar binnen. Dit is een basistechniek die in elke degelijke opleiding aan bod komt.